Het andere gezicht van Ernst Jansen Steur

Jansen Steur Archieffoto: Reinier van Willigen

Hij was een briljant arts. Altijd zeer vriendelijk. Hij stond letterlijk dag en nacht klaar voor zijn patiënten. Hij trok zich persoonlijk het lot aan van een stervende vluchteling. Streed voor een doodzieke vrouw die euthanasie wilde.Neuroloog Ernst Jansen Steur is een man met twee gezichten.

De afgelopen weken kwam hij in het nieuws als verslaafde charlatan die levens verwoestte met gruwelijke diagnoses. Maar uit verhalen van mensen die hem van nabij meemaakten ontstaat ook een ander beeld. Een gedreven man, zeer betrokken bij zijn patiënten, een witte raaf in de bureaucratische medische wereld.

Bron : TCTubantia

‘Mijn leven begint opnieuw’

Ineke Damink (67) had in 2000 het lef om haar neuroloog Jansen Steur voor het Tuchtcollege te slepen. Foto: Wouter Borre

ENSCHEDE – De ongeveer laatste keer dat ze neuroloog Jansen Steur zag, vergeet ze nooit. Het was in de wachtkamer van het MST, per ongeluk; ze zouden elkaar nog moeten treffen bij het Tuchtcollege. Zij was sterk. “Wij keken elkaar strak en lang in de ogen. Hij intimideerde; ik keek niet weg. Ik had iets van: wat denkt u wel.” Toen liep hij weg. “Een man naast me, zei: ‘het leek wel een krachtmeting’. Ik vroeg: en wie heeft gewonnen? Hij zei: u, denk ik.”

Maar niet zo lang daarna liet Ineke Damink zich verleiden om het gewraakte zwijgcontract te tekenen voor 15.000 gulden. De kracht die ze voelde in de wachtkamer was weg. Haar man was ernstig ziek. Ze snakte naar rust en daar maakte het MST misbruik van, vindt ze. “Het enige wat nog telde was mijn gezin en m’n man.”

Haar man overleefde. Maar zelf ging ze van binnen ‘een beetje dood’ toen duidelijk werd hoeveel meer slachtoffers er nog bij zijn gekomen. Tientallen patiënten die van de arts ten onrechte hoorden dat zij ongeneeslijk ziek waren. Toen begon dus haar – tweede – nachtmerrie: alle dagen een schuldgevoel. “Met zo’n geheim kun je niet leven.”

Haar eerste nachtmerrie begon in 1997. Jansen Steur – tot dan bekend als een uitstekend arts – stelt Alzheimer vast. De angst van haar leven. “Mijn moeder leed vroegtijdig aan Alzheimer en ik heb haar jarenlang verzorgd. Ik ben altijd bang geweest dat het mij ook zou overkomen. Als ik eens wat vergat, dacht ik… zie je wel.” Zo kwam ze bij Jansen Steur. Hij kende haar familieverhaal. Damink vraagt zich af of hij daardoor haar zo simpel ziek verklaarde. Bij het finale consult stond ze binnen enkele minuten buiten. Met de recepten voor Exelon, een toen haast nog experimenteel medicijn.

Voor Daminks gevoel heeft ze ‘een engeltje op haar schouder’ gehad toen ze de Alzheimervereniging belde. Ze kreeg er een arts aan de lijn. Die kwam meteen met het advies voor een second opinion in het AMC in Amsterdam. Daar werd een half jaar later de diagnose van Jansen Steur van tafel geveegd. Zij en haar man liepen dronken van geluk door de stad.

“Ik kunt je niet voorstellen hoe mooi mijn wereld er ineens uitzag. Gebakjes, een glas wijn… ik zag de blaadjes weer aan de bomen. We hingen om elkaars hals: we hebben elkaar nog. Als ik er aan denk voel ik nog kippenvel.”

Jansen Steur bleef onverstoorbaar. “Ik blijf bij mijn oordeel. Amsterdam heeft niet de wijsheid in pacht, zei hij.” Maar in het nauw gedreven door de feiten moest hij uiteindelijk toegeven. Hij had zelfs het onderzoeksresultaat, waardoor hij het experimentele medicijn kon voorschrijven, verzonnen. “Ik zie hem nog zitten, achteroverleunend in z’n stoel. Hij stak zijn handen omhoog en liet ze wapperen. ‘Het resultaat kwam uit de losse pols mevrouw, uit de losse pols’. Onvoorstelbaar, toch?”

Voor dat Alzheimer-drama kreeg Damink 13.000 gulden schadevergoeding. De kous leek af. Tot ze – ‘waarschijnlijk per ongeluk’ – haar complete medisch dossier in handen kreeg. Daarin stond tot haar verbijstering dat de neuroloog ook jarenlang stiekem DNA-onderzoek liet doen op haar bloed. Bloed dat ooit voor een cholestoroltest was afgestaan. Ze was zo vastbesloten: ik sleep hem voor het Tuchtcollege. Het kwam er dus niet van. De toenmalige leiding van het MST kocht haar af. Onder de voorwaarde dat ze altijd zou zwijgen en het dossier zou vernietigen.

Maar haar man voelde zich daar niet aan gebonden. Hij hield een kopie van het dossier achter, zonder dat Ineke het wist. Als een onderdeel van zijn testament. Opdat hun kinderen ooit konden lezen wat hun moeder had doorstaan. Ze hoorde dat pas vorige week. Eerst voelde ze angst voor het MST, nu is ze er alleen maar blij om. Het dossier kan naar justitie, vindt ze. Ze pakt haar man even liefdevol vast: “Nooit geweten dat je zo’n slimme sukkel was. Mijn leven begint opnieuw, hoop ik.”

Bron TCTubantia

‘Neuroloog had geen werkverbod’

Tom Zijlstra, oud-bestuurder van het MST. Foto: Lenneke Veerbeek

De toenmalige directie van het MST heeft oud-neuroloog Jansen Steur geen werkverbod opgelegd. Dat zegt de huidige baas van het MST, Herre Kingma. Oud-bestuuder Tom Zijlstra zei gisteren in deze krant dat de arts leed aan een medicijnverslaving. Daarover, en de fouten die hij maakte, was geheimhouding afgesproken. Zijlstra verbrak het zwijgen, zei hij, omdat Jansen Steur in 2007 in Duitsland was gaan werken. „Dat was tegen de afspraak.” Kingma bestrijdt dat, na bestudering van het contract. „Zijlstra zit fout. Er staat helemaal niet in dat de arts na zijn pensioen niet meer mocht werken. Er is afgesproken dat hij tot aan zijn pensioen nergens aan de slag ging. Logisch. Want toen was hij ziek en formeel nog in dienst van het MST. Over de periode erna is niets afgesproken.”

Bron : TCTubantia

MST laat feitenonderzoek doen

Ziekenhuis Medisch Spectrum Twente (MST) in Enschede Foto Eric Brinkhorst

De Raad van Bestuur (RvB) van het MST wil openheid bieden in de kwestie rond de omstreden neuroloog dr. E. Jansen Steur. Een externe commissie gaat in opdracht van het MST een feitenonderzoek doen. De uitkomsten zijn openbaar. De verslaafde specialist was tot 1 mei 2004 werkzaam in Enschede. Hij zou bij tientallen patiënten foute diagnoses (Parkinson, Alzheimer, MS) hebben gesteld. „De kwestie roept veel vragen op, die ook breed in de media worden besproken. Wij willen openheid, maar wel met de vereiste zorgvuldigheid”, aldus een verklaring die voorzitter Herre Kingma en de Raad van Bestuur gisteren naar buiten brachten.

De RvB stelt de externe commissie in na overleg met het medisch stafbestuur en de vakgroep neurologie. In de commissie komen artsen, hoogleraren, ‘van buiten de regio’, aldus Kingma. Maar ook een jurist. „Het MST streeft naar zorgvuldigheid en openheid ten aanzien van vermeende fouten en ongewenste uitkomsten van zorg. Dat vereist glashelder inzicht in de feiten en omstandigheden die zich destijds, ruim voor het aantreden van de huidige Raad van Bestuur, hebben voorgedaan. De conclusies van de commissie zullen openbaar worden gemaakt.” Vragen, klachten of claims van patiënten van de toenmalige neuroloog, die nu nog direct of indirect bij MST binnenkomen, zullen conform de daarvoor geldende procedures met de vereiste zorgvuldigheid worden behandeld, aldus de verklaring. „Een second opinion in een gerenommeerd neurologisch centrum kan, indien die nog niet heeft plaats gevonden. De RvB vertrouwt erop zo de nog levende vragen bij publiek en patiënten te kunnen beantwoorden.”

Bron : TCTubantia

Geen plicht om aangifte te doen

Ziekenhuis Medisch Spectrum Twente (MST) in Enschede Foto Eric Brinkhorst

De eerdere Raad van Bestuur van het MST was wettelijk niet verplicht aangifte te doen tegen haar oud-neuroloog Jansen Steur. Volgens ex-lid Tom Zijlstra vervalste de neuroloog recepten om zijn medicijnenhonger (mogelijk opiaten) te stillen. In overleg met de regionale inspecteur voor de gezondheidszorg is besloten aangifte na te laten en de zaak niet voor te leggen aan het medisch tuchtcollege. Jansen moest het MST verlaten. Hij is tot zijn pensioen betaald. Alleen bij zware misdrijven (moord, verkrachting) geldt een aangifteplicht. Het MST mocht wel aangifte doen; dat geldt voor ‘iedereen die kennis draagt van een begaan strafbaar feit’. Verslaggevers van deze krant en RTV Oost spoorden Jansen op in een Duitse privékliniek. Omdat hij nooit was bestraft kon hij daar aan het werk.

Bron : TCTubantia

MST-bestuur wil onderste steen boven

Herre Kingma

Kingma: Van het geheimhouden van zulke zaken krijg je altijd last

ENSCHEDE – Herre Kingma, sinds 2006 voorzitter van de Raad van Bestuur van het MST, zit zich al sinds 12 januari te verbijten. Het ene na het andere verhaal komt naar buiten over de wantoestanden rond de oud-neuroloog Jansen Steur, die zeker tusen 2000 en 2004 tientallen  patiënten ten onrechte vertelde dat ze ongeneeslijk ziek waren. En het MST komt er steeds negatiever op te staan, als doofpot-ziekenhuis. Maar Kingma moest zwijgen. Dit omdat het vroegere MST-bestuur in 2004 met de bewuste arts had afgesproken te zwijgen over het schandaal. Bovendien was – in ruggespraak met de regionale inspectie in Zwolle – besloten geen aangifte te doen bij justitie en de zaak niet door te spelen aan het medisch tuchtcollege.

>> MST-topman Herre Kingma is gisteren ‘ontploft’ toen oudbestuurder Tom Zijlstra in deze krant de vuile was over Jansen Steur naar buiten bracht.

Maar zwijgen is niet Kingma’s sterkste kant. Hij predikt – altijd – openheid. De MST-topman is gisteren dus ontploft, toen uitgerekend oud-bestuurder Tom Zijlstra in deze krant de vuile was over de arts naar buiten bracht. Hij heeft per direct een extern onderzoek gelast naar wat er precies is gebeurd in het MST. Hij vindt het helemaal fout dat destijds de wantoestand in stilte is opgelost. „Simpel: dit had nooit mogen gebeuren.

Ik weet niet of ik aangifte had gedaan, maar ik had het zeker niet stilgehouden. De onderste steen moet boven.” Hij is woedend op Zijlstra. Cynisch: „Het is erg stoer van Zijlstra om nu van van het ene medium naar het andere te rennen. Maar het is een laffe actie om snel even zijn straatje schoon te vegen. Hij is er verantwoordelijk voor dat de zaak is stilgehouden. En wij zijn daar jaren later als nieuw bestuur met handen en voeten aan gebonden. Hij komt nu de public hero uithangen, maar wij zitten met zijn rotzooi. Ik ben niet het probleem dat het zo is gegaan. Dat maakt me ongelofelijk kwaad.” De keuze van het vroegere bestuur om de zaak stil te houden, was vragen om problemen, vindt Kingma.

„Dat is toch iets van de vorige eeuw om het zo te doen. Zo moet je niet met zo’n zaak omgaan. Zo moet je ook niet met patiënten omgaan. Daar krijg je altijd last van, en dat zie je nu. Met veel imagoschade voor het ziekenhuis. Ik weet dat het achteraf makkelijk praten is. Maar ik had die arts per direct ontslagen. En ook niet toegestaan dat hij nog een jaar zijn salaris kreeg, tot aan de vut, zoals Zijlstra deed. En dus niet stilgehouden Kingma zegt dat hij vorige week ‘pas voor het eerst’ het hele dossier-Jansen Steur heeft doorgenomen.

„Het moment dat Justitie er om vroeg.” Tot 12 januari, toen deze krant meldde dat gedupeerde patiënten alsnog vervolging eisen, was er in zijn ogen ook geen reden voor. Hij kende – zegt hij – de omvang van ‘de beerput’ niet, niet als bestuurder van het MST, maar ook niet in zijn eerdere functie als hoogste inspecteur van de gezondheidszorg (2000-2006).

„Ik heb er nooit bemoeienis mee gehad. In de overdracht is de kwestie in het ziekenhuis niet aan de orde gekomen. Dat hoefde ook niet per se. De zaak was formeel al afgehandeld. De arts was al weg. Op dat het moment werd zijn salaris ook niet meer betaald. En de gedupeerde patiënten moesten ondertussen allemaal wel door andere artsen gezien zijn, en geholpen, in ons ziekenhuis of elders. Meerderen zijn via het MST voor second opinions naar elders verwezen. Tot hoe ver moet je dan terug in een overdracht?”

Maar volgens Kingma is de verfoeide deal ook ‘nooit’ met hem besproken door de regionale  inspecteur. Zijlstra zegt dat het hem ‘wel goed denkbaar’ leek, dat de inspecteur ruggesteun ‘hogerop’ had gevraagd. Kingma, woedend: „Ik heb dat voor de zekerheid nog uitgezocht. Want het is lang geleden. Maar pertinent niet. De regionale inspecteurs hebben de autonomie en de bevoegdheid om zoiets zelf af te handelen. Achteraf kun je je afvragen: was het niet beter geweest om dat op een hoger niveau te bespreken? Ik vind achteraf, dat het wel had gemoeten. Maar dat is niet gebeurd, en het had volgens de werkwijze van toen ook niet gehoeven.”

De inspectie had de zaak bij het medisch tuchtcollege kunnen brengen. Of bij justitie aangifte kunnen doen. „Maar ook beide. Dat is het dilemma waar de inspecteurs altijd voor staan in heikele zaken.” Kingma waagt zich er niet aan te zeggen wat hij had gekozen. „Maar laat ik het zo zeggen: wat er is gebeurd, is zeer tuchtwaardig.” En over wel of geen aangifte? „Daar heb ik wel een gevoel bij, maar ik laat me er nu niet over uit.” Kingma zegt echter ook ‘wel te kunnen begrijpen’, waarom uiteindelijk door de inspecteur geen enkele stap is genomen. „De arts was weggestuurd. Eerst met ziekteverlof, daarna in de VUT. De patiënten liepen eigenlijk geen gevaar meer. Dat hij na zijn pensioenering toch is gaan werken, was niet te voorzien. En al was hij door het tuchtcollege bestraft, ook dan heb je geen volledige zekerheid dat hij niet over de grens weer aan het werk zou gaan. De controle is niet waterdicht. Je hebt daar amper grip op. De ‘reizende arts’ is – helaas nog – een bekend probleem.”

‘Pertinent geen gouden handdruk’

Ziekenhuis Medisch Spectrum Twente (MST) in Enschede Foto Eric Brinkhorst

De neuroloog Jansen Steur heeft bij zijn gedwongen vertrek uit het MST in Enschede geen gouden handdruk gekregen, zoals oud-patiënten van hem vreesden. „Pertinent niet. Dat heeft hij ook bepaald niet verdiend, als je ziet wat er is gebeurd”, zegt oud-bestuurder Tom Zijlstra.

Het was voor het ziekenhuis een dilemma. „Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen om hem niet nog eens extra financieel te treffen. Hij was in loondienst van het ziekenhuis; zijn salaris was voor die tijd niet buitensporig. En omdat wij eisten dat hij niet meer aan het werk zou gaan, zou hij dus zonder inkomsten komen te zitten. Daarom is besloten dat we zijn salaris zouden doorbetalen tot hij gebruik kon maken van de regeling voor vervroegde uittreding. Hij kon daar op zijn zestigste gebruik van gaan maken.”

Bron TCTubantia

Alle dagen gevoel van schuld

Ineke Damink (67) had in 2000 het lef om haar neuroloog Jansen Steur voor het Tuchtcollege te slepen. Foto: Wouter Borre

ENSCHEDE – Ze slaat haar handen voor het gezicht om haar tranen te verbergen. “Hoe heb ik het kunnen doen, hoe heb ik het kunnen doen”, snikt ze. “Maar ik had toen geen keus. Het was voor mij en mijn man overleven. Maar ja, ja, ja… ik voel me schuldig. Elke dag. Misschien zijn door mijn zwijgen later nog veel meer mensen slachtoffer geworden van deze arts.”

Ineke Damink (67) had in 2000 het lef om haar neuroloog Jansen voor het Tuchtcollege te slepen voor een foute Alzheimer-diagnose een paar jaar eerder, en stiekem DNA-onderzoek met haar bloed. Maar de arts kwam met de schrik vrij. Het Medisch Spectrum Twente (MST) kocht die procedure met 15.000 gulden af, en legde haar een zwijgplicht op. Als ze ooit uit de school zou klappen, moest de Enschedese ‘tenminste 15.000 gulden’ boete aan het SMT betalen. En ze moest haar dossier vernietigen, en doen of ze Jansen Steur nooit had gekend.

Damink tekende, omdat haar man aan kanker leed. “Je bent zó kwetsbaar. We trokken het vechten niet meer.” Maar toen wist Ineke Damink niet beter dan dat zij het enige slachtoffer was van de neuroloog die uiteindelijk verslaafd bleek aan medicijnen. Tot ze in 2005 in deze krant las dat er veel meer gedupeerden zijn. Ze realiseerde zich ineens dat ze een radertje was in een doofpot-schandaal.

“Ik voelde dat leed van de anderen; ik had immers hetzelfde meegemaakt. En dacht ook meteen: als ik mijn klacht had doorgezet, dan had ik misschien al dat leed voorkomen. Met die pijn heb ik al die jaren rondgelopen. Ik heb geen dag rust meer gehad, amper een nacht fatsoenlijk geslapen. Ze hebben me kapot gemaakt.”

Opnieuw wellen er tranen. Donderdag vernietigde het huidige MST-bestuur haar zwijgplicht: die wil de onderste steen boven. Damink grijpt haar kans. “Ik wil dat hij vervolgd wordt en wat mij betreft ook het MST. En dat ik dit zeg, komt van heel diep.” Vandaag doet haar letselschade-expert Yme Drost voor haar aangifte tegen de arts en de oud-MST-bestuurders.

Bron TCTubantia

Getergde topman gooit ‘beerput’ open

PAPENDRECHT/ENSCHEDE – Ton Zijlstra (61) heeft voor zijn gevoel alles gedaan wat moest. Voor de gedupeerde patiënten in het Medisch Spectrum Twente en voor de arts zelf. Voor zover hij wist, zijn alle patiënten met foute diagnoses opgespoord en de neuroloog Jansen Steur is een openlijke, beschamende aftocht bespaard. ‘Want waarom zou je iemand helemaal de grond in willen trappen? Het was ook voor Jansen een drama. Eigen schuld, maar wel een drama. Maar onderhand is het beeld ontstaan dat we de zaak in de doofpot wilden stoppen. Dat de toenmalige leiding op de hoogte was, maar niet ingreep. Niets is minder waar.’

Zijlstra is sinds 2006 in ruste. Vanaf dat moment vaart hij om de wereld met zijn zeiljacht Dulce. Als mijlenvreter houdt hij op internet een minutieus logboek bij van zijn reizen. En ‘kapitein’ Zijlstra had ‘de onterechte schande van de doofpot’ nog wel weg kunnen slikken. Hij had beloofd te zwijgen. Maar nu Jansen Steur vorige week in een Duitse privékliniek opdook, stroomt er onderhuids gif. De oud-topman schrijft het van zich af in zijn logboek op ‘sailing-dulce.nl’.

Zijn relaas: ‘Tegen het einde van 2003 kreeg ik harde feiten en bewijzen in handen, die wezen op een ernstig disfunctioneren van Ernst Jansen Steur, een van onze neurologen. Er waren sterke aanwijzingen voor verkeerde diagnosestellingen en bovendien bleek hij verslaafd te zijn aan een aantal geneesmiddelen. Om die te bemachtigen, vervalste hij recepten van zijn collega’s’. ‘Ik heb terstond de inspectie ingelicht en heb Ernst persoonlijk gedwongen zich onmiddellijk ziek te melden en zich te laten behandelen.

Direct na de jaarwisseling heb ik hem gedwongen het MST voorgoed te verlaten en geregeld dat hij een tijdje later met vroegpensioen (de OBU-regeling) kon gaan, opdat hij geen verdere materiële schade zou lijden. Per slot hoef je iemand niet helemaal de grond in te stampen.’ ‘In ruil daarvoor ondertekende Ernst een document, waarin hij beloofde nooit meer zijn vak van neuroloog te zullen uitoefenen. Die afspraak heeft hij dus geschonden. De andere neurologen van MST vroeg ik om zijn patiënten waar nodig te informeren over de foute diagnoses en hen over te nemen, ze zo goed mogelijk verder te begeleiden en ze te wijzen op de mogelijkheid om een schadeclaim in te dienen. Zo is het gegaan, wat had ik meer moeten doen? Het is onbegrijpelijk dat Jansen Steur daarna toch weer een tijd in een Duitse kliniek aan het werk kon gaan. Wat bezielt zo iemand? En wat een stommiteit van die Duitse directie om niet eens inlichtingen in te winnen en referenties te vragen bij de vorige werkgever!’

In een telefonische toelichting spreekt Zijlstra van een ‘zwarte periode in zijn loopbaan’. „Zoiets verbijsterends heb ik nooit eerder meegemaakt. Hij was totaal niet in staat om het beroep van arts uit te voeren. Hij heeft het leven van patiënten ontwricht met aantoonbaar foute diagnoses. Ik heb nooit echt begrepen hoe hij tot zulke bizarre fouten kon komen. Maar iemand stante pede op straat zetten is geen kleinigheid.”

Zijlstra weet niet meer precies hoe hij de eerste bewijzen in handen kreeg dat er op grote schaal foute diagnoses waren gesteld, en dat de arts recepten vervalste. Evenmin aan welke middelen Jansen Steur verslaafd was. Mogelijk onder meer morfine. „Daarvoor is het te lang geleden. Ik weet wel dat het in de periode daarvoor gonsde van de geruchten in het ziekenhuis. Maar als je daar een vinger achter wilde krijgen, bleef het bij geruchten. Mensen steken niet gemakkelijk hun nek uit. Tot het bestuur werkelijk vervalste recepten in handen kregen. Toen die bewijzen er waren en medewerkers zagen dat de directie ook werkelijk actie ondernam, toen kwamen de verhalen wel los. Toen ging de beerput open.”

Zijlstra zegt meteen te hebben begrepen dat het om een omvangrijke zaak ging. „We gingen uit van enkele tientallen patiënten met een foute diagnose.” Alle mogelijke stappen zijn volgens Zijlstra met de inspectie besproken. Een van de opties was om het schandaal naar buiten te brengen en  patiënten van Jansen Steur publiekelijk ‘terug te roepen’. Maar ook aangifte doen bij justitie is overwogen. Er is – in overleg – van afgezien. „Niet om het in de doofpot te stoppen. Maar om het leed niet onnodig groter te maken.

Wij dachten dat we goed zicht hadden op welke patiënten het betrof. En dat elke foute diagnose ook aan het licht zou komen. Maar we wilden het ook voor Jansen Steur niet erger maken. Hij was een arts van groot aanzien, met tal van wetenschappelijke publicaties. De val van zijn voetstuk was al enorm en diep. Aangifte doen vonden wij op de weg liggen van gedupeerde patiënten. Dat vind ik nog steeds.” Of dat achteraf de juiste keuzes waren? Zijlstra: „Tsja. Het is een smalle middenweg die gekozen is.”

Bron : TCTubantia – [door Lucien Baard]

Hij haalde zijn medicijnen overal vandaan

Jansen Steur Archieffoto: Reinier van Willigen

De geruchten over een medicijnverslaving van de neuroloog Jansen Steur deden al lang de ronde. Hij haalde zijn medicijnen schijnbaar overal vandaan. Volgens oud-bestuurder Zijlstra ‘liet hij zelfs zijn eigen patiënten medicijnen voor hem halen bij diverse apotheken’. Andere goedingevoerde bronnen – die anoniem willen blijven – zeggen dat hij de medicijnen ook wel persoonlijk ophaalde bij een apotheek in Ahaus. Hij zou daarbij dan gebruik maken van recepten die hij soms onder de naam van een collega had uitgeschreven, maar ook wel met zijn eigen naam erop.

Zijlstra heeft niet de indruk, dat de neuroloog met opzet mensen ziek verklaarde, om daarna met hun medicijnen aan de haal te kunnen gaan. Oud-patiënten zeggen zich altijd verbaasd te hebben over de grote hoeveelheid pillen die hij her en der uit bureaus trok.

Bron : TCTubantia