Hoe triest ook, toch een mooie avond
Persofficier van justitie Elly Heus
Dat neuroloog Jansen Steur wordt vervolgd? Dat had letselschade-expert Yme Drost verwacht. Nu rekent hij ook op vervolging van het MST. „Een heel goed signaal.”
Hij straalt als een generaal na een met glans gewonnen veldslag. Gisteravond half tien; Yme Drost staat in de hal van het Enschedese politiehoofdbureau. Daar heeft hij, met 32 uitgenodigde slachtoffers van de te vervolgen neuroloog Ernst Jansen Steur, net gehoord dat bovendien een gerechtelijk vooronderzoek (gvo) tegen het Medisch Spectrum Twente wordt geopend. Dat is het échte nieuws. De Hengeloër maakt meteen de volgende slag. „Het openen van dit gvo is geen doekje voor het bloeden. Dit betekent dat het ziekenhuis vervolgd zal worden. Het GVO is een voorbode. Hiermee kondigt de officier van justitie, die ik professioneel en uiterst behoedzaam heb horen formuleren, aan dat er richting het MST wat gaat gebeuren. Een heel goed signaal.”
Terecht, stelt hij. „Het ziekenhuis had Jansen Steur moeten stoppen. We hebben het over een specialist die volgens de commissie Lemstra twaalf jaar heeft gedisfunctioneerd. Het ziekenhuis heeft daarin ernstig gefaald.” Naast hem stopt Freddy de Haan een pijp. Tijd om zijn Zippo te gebruiken heeft de ex-politieman amper. De camera’s van TV Oost en SBS wachten. De Enschedeër, door Jansen Steur ten onrechte tot Alzheimerpatiënt bestempeld, is dik tevreden, hoe triestmakend zijn martelgang ook was. Ook De Haan focust op eventuele vervolging van het ziekenhuis. „Daar zijn ook de nodige fouten gemaakt. De Raad van Bestuur heeft veel laten liggen. Na het vertrek van Jansen Steur mocht een andere neuroloog nergens over praten.”
In een hoekje van de hal, afgeschermd door haar man die haar knuffelt, vecht Renske Ekkelboom vergeefs tegen haar tranen. „Ik ben helemaal kapot”, zegt ze door haar tranen heen in haar rolstoel. „Het is mooi dat het ziekenhuis misschien niet buiten schot blijft. Maar voor mij blijft het wel zuur dat de personen die er toen werkten er niets van gaan voelen. Zijn medecollega’s bijvoorbeeld, die toch ook hebben geweten wat er aan de hand was? En de bestuurders?” Andere slachtoffers komen haar troosten. Renskes man dringt aan om nu maar snel weg te gaan. „Het wordt allemaal even te zwaar.”
Ineke Damink is kort daarvoor wel stralend uit de bijeenkomst gekomen. „Vooraf had ik gezegd: als ik lachend naar buiten kom, dan is het goed nieuws geweest. En zie. We zijn eindelijk serieus genomen. Aan de andere kant zou het wel zuur zijn als het MST wordt vervolgd, maar niet persoonlijk de bestuurders van toen. Er werken nog steeds mensen in het ziekenhuis die hebben geweten wat er aan de hand was. Ik snap maar niet dat die kunnen blijven zitten, terwijl wij met de levenslange littekens zitten.” Damink zou volgens de neuroloog Alzheimer hebben. Hij velde zijn diagnose ‘uit de losse pols’. Ze droomt daar nog heel vaak van. „Maar vanavond slaap ik vast goed.”
Wim van Losser – ook ten onrechte tot Alzheimerpatient verklaard – is vooral opgelucht dat er een onderzoek komt naar het ziekenhuis. „Dat Jansen Steur de dans niet meer zou ontspringen was wel duidelijk. Maar ik heb altijd gezegd: het ziekenhuis is zeker zo schuldig. Als dan de toenmalige bestuurders daarbij toch vrijuit gaan, het zij zo. Dat is het recht. Maar hoe je het ook bekijkt. Zij krijgen toch een flinke tik over de vingers.”
Persofficier van justitie Elly Heus lichtte de nadere stappen toe: vervolging van neuroloog Jansen Steur voor mishandeling en valsheid in geschrifte en het openen van een gerechtelijk vooronderzoek tegen het MST.
Persofficier Elly Heus ‘sluit niet uit’ dat uiteindelijk toch individuele oud-bestuurders nog verdachte worden. „We weten niet wat we nog gaan tegenkomen.”
Politierot Ed Reinshagen, die 46 jaar ervaring inbrengt en met het Tolteam de vuurwerkramp natrok, leidt dit onderzoek. De zestiger loopt de trieste en bizarre gangen van een neuroloog die het spoor finaal bijster raakte en een ziekenhuistop die de andere kant opkeek, na met vijf à zes collega’s. Ze checken nu eens geen moord, maar duiken in medische missers, in wittejassencriminaliteit. Een andere wereld. Reinhagens team is nog maanden bezig; de strafzaak tegen Jansen Steur dient niet voor voorjaar 2010. „Dit is geen doorsnee rechercheonderzoek. We kunnen niet zonder expertise van buitenaf. Ik ben tenslotte geen dokter.”
Bron : TCTubantia
